Άγιος Ηρακλείδιος Επίσκοπος Ταμασού
Γιορτάζει στις 17 Σεπτεμβρίου
Πάνω σε ρωμαϊκό τάφο που θεωρείται ο τάφος του Αγίου, κτίστηκε τον 4ον αιώνα ένα μαυσωλείο, που το δάπεδο του στόλιζαν γεωμετρικά μοτίβα και το μονόγραμμα του Χριστού. Τον 5ον αιώνα  μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 332 και 342 μ.χ.  κτίστηκε μια τρίκλιτη βασιλική που περιλάμβανε νάρθηκα και αίθριο. Μετά την καταστροφή της μονής από φωτιά που προξενήθηκε από τους Άραβες  γύρω στο 800 μ.χ.  ξανακτίσθηκε και έγινε διακόσμηση των πεσσών με τοιχογραφίες.  Την περίοδο αυτή του ναού την διανθίζει πλούσια Ελληνορωμαϊκή παράδοση.  Τον 11ον αιώνα αυτή η δεύτερη βασιλική διακοσμήθηκε ξανά με τοιχογραφίες όπως αυτή του Χριστού. Τον 14ον αιώνα κτίστηκε το σημερινό τρουλωτό μαυσωλείο. Τον 15ον αιώνα στη θέση του μεσαίου κλίτους της βασιλικής κτίστηκε το νότιο κλίτος του καθολικού. Το βόρειο κλίτος που είναι αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα είναι προσθήκη του 17ου αιώνα. Μέσα στο μαυσωλείο βρίσκονται σαρκοφάγοι της ρωμαϊκής περιόδου.
Στις Αρχές του 13ου αιώνα ο επίσκοπος Ταμασού Νείλος ίδρυσε γυναικεία μονή με το όνομα  Παναγία των Βλαχερνών.
Το 1222 η μονή περιέπεσε σε μαρασμό ως αποτέλεσμα της στάσης των Λατίνων προς την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ώς εκ τούτου δεν βρίσκουμε οποιεσδήποτε προσθήκες την περίοδο αυτή.
Η μονή ανακαινίστηκε για τελευταία φορά το 1773, επί αρχιεπισκόπου Χρύσανθου και είχε άνδρες μοναχούς.  Οι ανακαινίσεις αφορούσαν τόσο το καθολικό όσο και τα άλλα κτίσματα της μονής. 
Το 1735 επισκέπτεται την μονή ο Ρώσος μοναχός Βασίλειος Μπάρσκι ο οποίος αναφέρει ότι η μονή είναι μεγάλη, με πολλά αμπέλια και περιβόλια.  Στην μονή  είχε 6-7 μοναχούς οι οποίοι είναι έμπειροι  ψάλτες.  Επίσης αναφέρει ότι στον παλαιό ναό υπάρχουν τρεις λαξευτοί   τάφοι σε σχήμα σαρκοφάγου.  Συνεχίζοντας αναφέρει ότι σύμφωνα με μαρτυρίες των μοναχών  εκεί είχαν ταφεί τρεις επίσκοποι της Ταμασίας Ο Ηρακλείδιος, ο Μνάσωνας και ο Ηρωδίων. Σήμερα αναφέρει ο Μπάρσκι οι σαρκοφάγοι είναι άδειες. Γύρω στο 1850 η αδελφότητα διαλύεται και την φροντίδα της μονής παίρνει ο μοναχός Κύριλλος.
Σε αντίθεση με τον Μπάρσκι ο  H.V. Morton   μετά την περιήγηση του στην Κύπρο  γύρω στο  1930 αναφέρει στο βιβλίο του *In the steps of St. Paul* τα πιο κάτω.  ...Ο Λεωνίδας  άνοιξε το  παρεκκλήσιο που βρισκόταν δίπλα από  τον κεντρικό ναό  και  όταν τα μάτια  μου  μπόρεσαν να  βλέπουν καλύτερα στο σκοτεινό εκείνο χώρο,  είδα  τέσσερις  τάφους.  Κάποιος  είχε  κάνει  τρύπες στους τάφους  και είδα καφέ χώμα στους  τάφους και κάτι γκρίζο.                                                                                          
Η μονή όπως είναι σήμερα άρχισε να λειτουργεί στις 23 Ιουλίου 1962 με προϊσταμένη μια εξέχουσα μορφή στα θρησκευτικά πράγματα του τόπου, τη μετέπειτα Ηγουμένη Χαριθέα. Το μοναστήρι αποτελεί σήμερα πόλο έλξης πολλών προσκυνητών. Επί ηγουμενίας της αειμακάριστου Χαριθέας άρχισε να κτίζεται και το εξωκλήσι του Τιμίου Προδρόμου.       
Μετά την κοίμηση της Αειμακάριστου Χαριθέας το 2000 αναλαμβάνει την ηγουμενία της μονής η  Προδρόμη Μοναχή , επί της οποίας έχει αρχίσει ένα τεράστιο έργο επέκτασης και συντήρησης της μονής.  Η προσπάθεια επαναφοράς της εκκλησίας στην προτέρα μορφή είναι ένα έργο πολύ δύσκολο, αλλά αυτό δεν φοβίζει την ηγουμένη Προδρόμη και καταβάλλει συνεχείς προσπάθειες.  Σε μια πρόσφατη επίσκεψη του γράφοντος στην μονή είδα με δέος την μεγαλοπρέπεια του ναού τώρα που έχουν αφαιρεθεί οι σοβάδες Κέα έχει σκαφτεί η εκκλησία στο ύψος του πρώτου ναού.  Ευχή μου είναι αυτό το έργο να τελειώσει σύντομα και να δοθεί στους πιστούς για να δοξάζουν την μεγαλοσύνη του Αγίου.  Σήμερα στην μονή ζουν 50 μοναχές, που ασχολούνται πέρα από το πνευματικό και λειτουργικό τους έργο με διάφορα διακονήματα. Ξακουστό είναι το γλυκό αμυγδάλου της Μονής.